ثبت نام در بایننس و خرید بیت کوین

توضیح مفهوم «ارز دیجیتال» | کریپتو کارنسی (ارز رمزپایه) چیست؟

ارزهای دیجیتال از کجا آمده اند، و در مورد این نوع پول های الکترونیکی و نوین چه چیزهایی باید بدانیم؟

همزمان با رشد ارزش بیت کوین در سال ۲۰۱۷، ارزهای دیجیتال به یک جریان اصلی در دنیا تبدیل شدند. معمولا به ارزهای دیجیتال نام «طلای دیجیتال» نسبت داده می شود. زیرا، برخی از ویژگی های بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال با این فلز گران بها برابری می کنند. اما این مقایسه درستی نیست.

کریپتوکارنسی یا ارز دیجیتال به یک سیستم انتقال وجه الکترونیک گفته می شود که برای تایید تراکنش ها و تشکیل واحدهای جدید، متکی به بانک های مرکزی نبوده و نیازی به شخص ثالث ندارند. در عوض در سیستم ارزهای دیجیتال تراکنش ها در یک دفتر کل توزیع شده به نام بلاک چین ثبت و رمزنگاری می شوند، و این موضوع امکان پرداخت های مستقیم و همتا به همتا را فراهم می کند.

مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده
در این مطلب به موضوعات زیر پرداخته شده:

۱- خلق بیت کوین و بلاک چین (فناوری که بستر فعالیت تمام ارزهای دیجیتال غیر متمرکز را تشکیل داده است)

۲- بلاک چین چطور مشکلات مرتبط با ارزهای دیجیتال پیشگام را حل می کند؟

۳- تراکنش ارزهای دیجیتال چطور بدون دخالت بانک مرکزی تکمیل می شود؟

۴- نقش ماینرها در بازار ارز دیجیتال چیست؟

۵- چگونه ارز دیجیتال بخریم؟

تاریخچه ارزهای دیجیتال

مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

در سال ۲۰۰۹، یک برنامه نویس کامپیوتر با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو، اولین ارز دیجیتال دنیا یعنی بیت کوین را اختراع کرد. ساتوشی مخترع فناوری بلاک چین نیز هست! فناوری که بستر فعالیت ارزهای دیجیتال غیرمتمرکز را به وجود آورده است. در واقع ساتوشی مجموعه ای از ایده‌هایی مانند هش، ثبت جمعی و … را در کنار یکدیگر استفاده کرد و ایده ی بلاک چین را خلق نمود.

هدف از اختراع بلاک چین، ارائه یک راه حل برای «مشکل دوبار خرج کردن» در ارزهای دیجیتال بود، زیرا کپی کردن اطلاعات دیجیتال کار آسانی است. در جریان این نقص، دارنده یک سکه نقدی جایگزین آن را در یک جا صرف و از کد منحصر به فرد خود برای یک تراکنش در جای دیگر استفاده می کند. مانند این که کسی یک زمین را همزمان به دو نفر بفروشد.

اما ساتوشی ناکاموتو تصمیم گرفت یک پول غیر متمرکز را توسعه بدهد، یعنی برای تایید تراکنش ها در شبکه کاربران بیت کوین یک راه جدید پیدا کند. در چکیده گزارش اولیه (WhitePapet) بیت کوین نوشته شده است:

تراکنش ها با ذکر دقیق اطلاعات زمانی در یک زنجیره ادامه دار از اثبات انجام کار مبتنی بر هش، درج خواهند شد. سوابق این تراکنش ها غیر قابل تغییر خواهد بود، مگر آنکه فرایند اثبات انجام کار مجددا انجام شود.

این در واقع اولین تعریفی است که برای فناوری بلاک چین ارائه شده…

چرا این نام برای بلاک چین انتخاب شده است؟

در بیت کوین هر بلاک مجموعه ای از اطلاعات تراکنش های انجام شده در شبکه است. به عبارت ساده تر، هر بلاک می گوید که شخص A، چقدر پول برای شخص B، و شخص X چقدر پول برای شخص Y ارسال کرده است.

همچنین در هر بلاک اطلاعات مهمی قرار دارد که به بقیه شبکه در تایید اعتبار بلاک کمک می کند، مثل اثبات انجام کار.

علاوه بر این، در هر بلاک اطلاعاتی قرار دارد که به بلاک قبل از آن بر می گردد. در نتیجه، هر بلاک با بلاک قبل از خود یک نوع ارتباط ارجاعی داشته و یک زنجیره را در شبکه به وجود می آورد. به این اطلاعات هش گفته می شود. توابع هش در بلاک یک مجموعه خاص از اطلاعات را به صورت زنجیره ای از حروف و اعداد به نام digest در می آورند. اگر داده های موجود تغییر پیدا کنند، هش نیز تغییر می کند. وجود هش در بلاک، امنیت شبکه را تضمین می کند.

اگر یک هکر بخواهد بلاک خاصی را در شبکه دستکاری کند، باید کل بلاک های بعد از آن را نیز عوض کند. زیرا اگر یک بلاک در شبکه تغییر کند، هش بلاک های بعد از آن معتبر نخواهند بود. طول این زنجیره، متناسب با افزایش قدرت پردازش در شبکه، افزایش پیدا می کند. با افزایش سطح پردازش لازم برای حل معادلات و افزودن بلاک جدید به زنجیره، دستکاری بلاک چین سخت تر می شود. در این صورت هکرها تنها در صورتی قادر به اعمال موثر تغییر در سابقه تراکنش ها خواهند بود که اکثریت قدرت پردازش در شبکه را به دست بگیرند.

مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

تراکنش‌های ارز دیجیتالی چطور انجام می‌شوند؟

ارزهای دیجیتال در پرداخت های مستقیم و همتا به همتا در سراسر دنیا کاربرد دارند. سرعت انجام این تراکنش ها وابسته به نوع ارز دیجیتال، و الزامات فرایند تایید، متغیر است. اما اصولا تراکنش ها در سیستم الکترونیک ارزهای دیجیتال در مقایسه با سیستم بانکداری سنتی با سرعت بیشتری انجام می شوند. انتقال وجه در بانک ها چند روز طول می کشد، این در حالی است که ارزهای دیجیتال تنها ظرف چند دقیقه به مقصد مورد نظر می رسند.

به طور کلی پیش از آنکه سابقه یک تراکنش در بلاک چین ثبت شود، مراحل زیر طی می شود:

۱- یک نفر تراکنش خاصی را درخواست می کند، و درخواست او به کل شبکه ارسال می شود.

۲- هر کامپیوتر حاضر در شبکه تراکنش های همزمان را در یک بلاک جمع می کند، و به هر یک برچسب زمانی می زند.

۳- هر کامپیوتر روی حل معادلات پیچیده کار می کند، تا با حل آن موفق به افزودن یک بلاک جدید به شبکه بلاک چین بشود. به این فرایند «استخراج یا ماینینگ» گفته می شود.

۴- زمانی که یک کامپیوتر به جواب درست برسد، خبر استخراج بلاک جدید را به بقیه شبکه اطلاع می دهد.

۵- شبکه نیز جواب را چک می کند و تراکنش های ثبت شده در آن را با بلاک چین مقایسه کرده و تطبیق می دهد تا از نقص دو بار خرج کردن در شبکه جلوگیری شود.

۶- بلاک جدید به زنجیره موجود اضافه می شود، و این به منزله تکمیل عملیات تراکنش است.

مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

وقتی یک بلاک جدید به زنجیره بلاک چین اضافه شد، آن بلاک یک هش دریافت می کند که در تولید بلاک بعد استفاده خواهد شد. این فرایند به طور دنباله دار تکرار می شود.

به همین ترتیب، معاملات عملا غیرقابل برگشت خواهند بود، انگار که به یک نفر پول نقد داده باشید. (از این جهت مشکلی ندارد از این فناوری به یک سیستم پولی الکترونیک یاد کنیم)

همانگونه که گفته شد، هر بلاک با بلاک قبل از خود در ارتباط است. این یعنی اگر کسی بخواهد تراکنش ها را دستکاری کند، مجبور است کل زنجیره را تغییر بدهد. زیرا امکان تغییر یک تراکنش به خودی خود وجود ندارد!

فرض بر اینکه یک نفر موفق به تغییر کل زنجیره شود، از آنجایی که مدام بلاک های جدیدی به زنجیره افزوده می شوند، به شدت احتمال آن ضعیف است که او بتواند پیش از ورود یک بلاک جدید به شبکه، آن را وارد بلاک چین کند.

هر تراکنش به یک امضا نیاز دارد

مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

ارزهای دیجیتال از یک امضا دیجیتال استفاده می کنند، درست مثل کارت های اعتباری که برای تایید خرید توسط دارنده کارت، از امضای شخص استفاده می کنند.

تراکنش ها از طریق یک سیستم رمزنگاری امن تحت عنوان «رمزنگاری کلید عمومی»، ایمن می شوند. هر یک از کاربران شبکه یک کلید عمومی و یک کلید خصوصی دارد، که به حساب کاربری اش مربوط است.

در تایید اعتبار یک تراکنش، لازم است که کاربران ثابت کنند کلید خصوصی را می دانند و آن را در یک تابع هش، مشابه هشی که بلاک ها را به هم مرتبط ساخته، وارد کنند. به این فرایند «امضاء digest» گفته می شود. پس کلید خصوصی در نگارش یک امضا دیجیتال نقش اساسی دارد. از این رو، مهم است که کلید خصوصیمان را «خصوصی» نگه داریم!

و اما کلید عمومی، در اختیار کل کامپیوترهای حاضر در شبکه قرار می گیرد. کلید عمومی برای رمزگشایی اطلاعات استفاده شده و این موضوع را تایید می کند که آیا اطلاعات توسط کلید خصوصی حساب درخواست کننده رمزنگاری شده اند یا خیر.

البته، کلید عمومی نمی تواند برای تعیین کلید خصوصی که امنیت دارایی دیجیتال افراد را تضمین می کند، استفاده شود.

نقش ماینرها در شبکه چیست؟

مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

در مورد چاپ و صدور پول های کاغذی، بانک مرکزی تصمیم گیرنده است، اما در مورد ارزهای دیجیتال چطور؟

وقتی این بانک مرکزی نیست که تصمیم می گیرد ارزهای دیجیتال چه زمان تولید شوند، پس این نوع از ارزها چطور تکثیر می شوند؟

به همین دلیل لازم است ارزهای دیجیتال تولید واحد جدید را در شبکه تعریف کنند. بسیاری از ارزهای دیجیتال مثل بیت کوین واحدهای جدید را به عنوان پاداش بین ماینرها توزیع می کنند تا تراکنش ها را در بلاک چین تایید کنند.

ماینرها تلاش می کنند تا مشکلات پیچیده ریاضی یا سایر سیستم های اثبات انجام کار در هر یک از بلاک های موجود در بلاک چین را حل کنند، و سپس هر یک از راه حل ها را تایید کنند.

اما انجام تمام این محاسبات، هزینه دارد. و این هزینه به هیچ عنوان مجازی نیست، مثل هزینه ای که صرف خرید تجهیزات سخت افزاری یا مصرف برق می شود.

سختی این معادلات به صورت خودکار وابسته به قدرت پردازش در شبکه تنظیم می شود. به گونه ای که حل هر مساله میانگین ۱۰ دقیقه طول بکشد.

زمانی که یک ماینر با موفقیت بلاک جدیدی را به بلاک چین اضافه می کند، حق دریافت پاداش به او اعطا می شود. آدرس بیت کوین ماینر برنده نیز به همراه سایر اطلاعات، در بلاک جدید ثبت می شود.

میزان پاداش از ۵۰ بیت کوین در ازای هر بلاک شروع شد. این تعداد هر ۲۱۰۰۰۰ بلاک یکبار (یا تقریبا هر ۴ سال یکبار) نصف می شود. در حال حاضر جایزه هر بلاک ۱۲٫۵ بیت کوین است، این عدد نزدیک سال ۲۰۲۰ به ۶٫۲۵ کاهش پیدا خواهد کرد.

در یک زمان نامشخص پاداش حل هر بلاک در بلاک چین بیت کوین بی نهایت کم می شود. تا پیش از سال ۲۱۴۰ ماینرها موفق به استخراج تمام ۲۱ میلیون بیت کوین در شبکه خواهند شد.

بدین ترتیب پاداش ماینرها برای بروزرسانی و تایید بلاک چین روی هزینه کارمزد تراکنش ها حساب می شود. از این رو کارمزد تراکنش های برخی از ارزهای دیجیتال نسبتا بالا است.

هزینه کارمزد های بیت کوین در حال حاضر نسبتا پایین است، ولی اگر حجم تراکنش ها برای جبران کاهش پاداش بلاک ها بالا نرود، به ناچار هزینه کارمزد ها افزایش پیدا می کند تا پاداش ماینرها جبران شود.

چگونه ارز دیجیتال بخریم؟

دیگر استفاده از کامپیوتر شخصی و یا حتی کامپیوترهای مخصوص ماینینگ در استخراج بیت کوین یا سایر ارزهای دیجیتال کارآمد نیست. بسیاری از افراد از صرافی ها ارز دیجیتال تهیه می کنند و از این راه سود بیشتری عایدشان می شود.

از طریق صرافی ها می توان پول فیات (مثل دلار) را به ارزهای دیجیتال (مثل بیت کوین) تبدیل کرد.

صرافی های ارز دیجیتال با بقیه صرافی ها تفاوتی ندارند، و درست مثل بورس اوراق بهادار عمل می کنند. سفارش خریداران و فروشندگان از میان یک لیست با یکدیگر تطبیق داده می شوند. زمانی که سفارشات در یک لیست درج می شوند، صرافی درخواست خریدارانی که مایلند مبلغ مورد نظر فروشنده (یا بیشتر) را بپردازند، را با درخواست فروشندگان تطبیق می دهد.

قیمت ارزهای دیجیتال صرفا از روی دلیل خرید افراد تعیین می شود. همینطور، هر صرافی لیست سفارش خرید منحصر به فرد خودش را دارد و بدین ترتیب قیمت های آن می تواند با صرافی های دیگر کاملا متفاوت باشد.

اصولا، صرافی هایی که بالاترین حجم خریدار و فروشنده را دارند، قیمت هایشان بهتر است.

مطالعه مطلب «معیارهای انتخاب بهترین صرافی‌ ارزهای دیجیتال» به شما توصیه می شود.


مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

ارز دیجیتال به چه معناست؟

خلاصه اینکه، در ابتدای مقاله گفته شد ارز دیجیتال نوعی سیستم پولی الکترونیک است، که برای تایید تراکنش ها و تولید پول احتیاجی به بانک های مرکزی یا اشخاص ثالث مورد اطمینان ندارد. در عوض، این سیستم برای تایید تراکنش ها، از سیستم رمزنگاری استفاده می کند، و تراکنش های آن در یک دفتر کل توزیع شده تحت عنوان بلاک چین ثبت می شود. بدین ترتیب امکان پرداخت همتا به همتای مستقیم در آن وجود دارد.

مفهوم «ارز دیجیتال» به زبان ساده

اکنون کمی بیشتر این سیستم را توضیح می دهیم:

۱- ارزهای دیجیتال یک سیستم پولی الکترونیک هستند: این بدین معنا است که ارز دیجیتال صورت فیزیکی ندارند و تنها به صورت الکترونیک قابل استفاده است. حق مالکیت این نوع پول ها در قالب سوابق دیجیتال روی بلاک چین ذخیره می شود.

۲- ارز دیجیتال از رمزنگاری استفاده می کند: درخواست تراکنش ها از طریق رمزنگاری کلید خصوصی تایید می شود. بلاک چین هم برای پیوند بلاک ها به یکدیگر از فرایند رمزنگاری استفاده می کند.

۳- تایید تراکنش ها: زنجیره اطلاعات تراکنش ها در هر بلاک به شبکه در جلوگیری از نقص دو بار خرج کردن، تایید تراکنش های جدید، و در نهایت درج سابقه هر یک در دفتر کل کمک می کند.

۴- بلاک چین یک دفتر کل توزیع شده و عمومی است: دفتر کل بلاک چین برای تمام کامپیوترهای حاضر در شبکه قابل دسترس است. در واقع این ویژگی در عملکرد کل شبکه نقش دارد. وقتی تمام کامپیوترها به نسخه بروزرسانی شده این دفتر کل دسترسی داشته باشند، از اطلاعات شبکه و سابقه تراکنش ها در برابر تغییر محافظت می شود.

۵- پرداخت های همتا به همتای مستقیم: این عبارت به این معنی است که فرایند پرداخت های ارز دیجیتالی هرگز زیر نظر سیستم بانک مرکزی یا شخص ثالث انجام نشده و مبلغ مورد نظر مستقیم از شخص پرداخت کننده به دریافت کننده ارسال می شود.

۶- ارز دیجیتال یک صورت پیچیده از پول الکترونیک است. با توجه به اینکه فرایند انتقال وجه از طریق این سیستم کاملا مستقیم است، هزینه و زمان لازم برای انجام تراکنش ها و انتقال پول به نقاط مختلف در دنیا کمتر از روش سنتی است.

۷- هر روز کاربرد جدیدی به کاربردهای بلاک چین و ارزهای دیجیتال افزوده می شود. امیدوارم اکنون با مطالعه این توضیحات ساده، مفهوم ارز دیجیتال برایتان ملموس تر شده باشد.


منبع ترجمه پارسی: ارز دیجیتال

منبع: fool



مطالب مرتبط:

مفهوم و تفاوت الگوریتمهای: اثبات انجام کار و اثبات سهام، در عملیات ماینینگ ارزهای دیجیتال (کریپتو کارنسی ها)


مفهوم و تفاوت الگوریتمهای: اثبات انجام کار و اثبات سهام، در عملیات ماینینگ ارزهای دیجیتال (کریپتو کارنسی ها)


اثبات انجام کار و اثبات سهام، مفهوم و تفاوت هاReviewed by محمد آذرنیوار on Jan 1Rating: 5.0
شاید به تازگی از ایده جدید اتریوم مبنی بر تغییر روش تولید کوین از اثبات انجام کار (PoW) به اثبات سهام (PoS) شنیده باشید. در این مقاله با تفاوت های اصلی این دو روش و چگونگی فرایند اثبات سهام کاملا آشنا خواهید شد.

اثبات انجام کار (Proof of Work) چیست؟

اول از همه، با مفاهیم اولیه شروع می‌کنیم.

اثبات کار در شبکه ارزهای دیجیتال با بلاک چین جدا،‌ مانند بیت کوین،‌ اتریوم، لایت کوین و … یک پروتکل امنیتی است که با هدف بازدارنگی از حملات سایبری مانند حملات دیداس طراحی شده است. در این حملات که یک یا چند کامپیوتر اصلی مورد تهاجم قرار می‌گیرند، با ارسال درخواست های تقلبی و حملات گسترده، شبکه از دسترس خارج می شود. طبق این پروتکل ماینرها با در اختیار قراردادن کامپیوتر خود برای شبکه، نسبت به انجام کاری که انجام می دهند کوین جدید استخراج می شود و به ماینرها تعلق می گیرد.

مفهوم اثبات انجام کار حتی قبل از بیت کوین هم مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما ساتوشی ناکاموتو ناشناس از این تکنیک در ارز دیجیتال انقلابی خود استفاده کرد که باعث تغییر شکل روش های معمالات سنتی شد.

 

اثبات انجام کار و اثبات سهام، مفهوم و تفاوت ها

اعتماد زدایی و توافق توزیع شده چیست؟

در سیستم اجماع یافته و به اصطلاح «trustless»، خدمات روی آن سرویس به صورت خودکار و بدون نیاز به واسطه های شخص ثالث،‌در اختیار شما قرارداده می‌شود. مثلا در این سیستم ها اگر قصد ارسال یا دریافت پول را داشته باشید، می توانید بدون نیاز به واسطه ها این کار را به سادگی انجام دهید.

در روش های سنتی پرداخت،‌ برای ارسال پول باید به شرکت های واسطه مثل بانک ها، ویزا، مسترکارت، پی‌پال و … اعتماد کنید.این واسطه ها اطلاعات خصوصی شما را ثبت می کنند و به تمام مبالغ و دارایی شما دسترسی دارند.

برای درک بهتر به عنوان مثال اگر در سیستم سنتی، علی قصد ارسال ۱۰۰ دلار پول را به رضا داشته باشد، هر دو مجبورند برای این انتقال به یک نهاد واسطه اعتماد کنند.

در بیت کوین و سایر ارزهای بلاک چینی هر کس دارای یک کپی از دفترکل بلاک چین است، بنابراین لازم نیست که به کسی اعتماد شود، زیرا اطلاعات توسط رای اکثریت شبکه تایید می شود.

برای درک بهتر بلاک چین به مقاله «بلاک چین چیست؟» مراجعه کنید و یا ویدیوی فارسی زیر را با دقت مشاهده کنید :

اثبات کار و استخراج

اثبات کار یک فرایند است که طی آن افرادی به نام ماینر یا استخراج کننده کامپیوترهای خود را برای حل مسائل ریاضی در اختیار شبکه قرار می دهند و نسبت به فعالیت خود کوین جدید استخراج شده به آن ها تعلق می گیرد. به منظور جلوگیری از ماین شدن همه کوین ها در مدت کوتاه، پروتکل ارزها معمولا به نوعی طراحی می شوند که به صورت خودکار سختی محاسبات بیشتر و بیشتر شود.

استخراج دو هدف کلی را دنبال می‌کند :

برای تأیید صحیح بودن یک تراکنش، یا به نوعی جلوگیری از «دوبار خرج کردن» در تراکنش.

برای ایجاد ارزهای دیجیتال جدید با پاداش معدنچیان برای انجام کار قبلی.

وقتی قصد ارسال یک تراکنش را دارید، در پشت صحنه، اتفاقات زیر رخ می‌دهد :

تراکنش ها در چیزهایی به نام بلاک دسته بندی می شوند.

ماینرها تراکنش های درون بلاک را بررسی و در صورت صحیح بودن،‌ تایید می‌کنند.

برای انجام این کار، کامپیوترهای ماینر باید یک سری معادلات ریاضی را حل کنند.

به اولین ماینر که معادله بلاک را حل کند،‌پاداش داده می ‌شود. این پاداش به مرور زمان برای حفظ شبکه تغییر می کند. مثلا تا سال ۲۰۱۴ ،‌این پاداش ۲۵ بیت کوین بود و اکنون که در حال نگارش این مقاله هستیم، ۱۲٫۵ بیت کوین.

معاملات تأیید شده در بلاک چین عمومی ذخیره می‌شوند.

این “معادلات ریاضی” یک ویژگی کلیدی دارد: نامتقارن بودن. در حقیقت، کار استخراج یا همان معادلات ریاضی آرام آرام سخت تر و سخت تر می شود.

تمام ماینرها برای حل زوتر معادلات یک بلاک، همواره با یکدیگر در حال رقابت هستند. وقتی یک ماینر در نهایت راه حل مناسب را پیدا می کند، بلافاصله آن را به تمام شبکه اعلام می‌کند و توسط پروتکل به او پاداش داده خواهد شد.

اثبات انجام کار و اثبات سهام، مفهوم و تفاوت ها

برای مشاهده سایز بزرگ روی تصویر کلیک کنید

از لحاظ فنی، فرایند استخراج به صورت هش معکوس است : برای ایجاد هش های مختلف از دیتاهای یکسان، شبکه بیت کوین و سایر ارزهای مبتنی بر اثبات کار از نانس ها (nonces) استفاده می‌کنند. نانس یک رشته تصادفی است که برای ایجاد هش های مختلف به داده اضافه می‌شود. تغییر نانس، هش را به طور کلی تغییر می‌دهد.

اکنون توسعه دهندگان اتریوم قصد دارند که به منظور استخراج منصفانه تر، اثبات کار را با اثبات سهام جایگزین کنند.

اثبات سهام چیست؟

اثبات سهام راه متفاوتی برای اعتبارسنجی تراکنش ها با استفاده از توافق جمعی است.

این هم یک الگوریتم است. هدف آن با اثبات کار مشابه و نحوه انجام آن کاملا متفاوت است.

ایده اثبات سهام برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ در انجمن جهانی بیت کوین تاک مطرح شد. در سال ۲۰۱۲، برای اولین بار در ارز Peercoin از آن استفاده شد و بعد از آن ارزهای دیگری مثل Nxt و Blackcoin از این شیوه بهره بردند.

بر خلاف الگوریتم اثبات کار، که در آن ماینرها با حل مسائل ریاضی پاداش می گیرند، در اثبات سهام ماینر یک بلاک به طور قطعی انتخاب می شود و هر کسی نسبت به دارایی خود از آن ارز در نگهداری شبکه شریک می‌شود.

بدون پاداش بلاک

در این روش تمام واحدهای ارز مورد نظر از قبل استخراج شده است و تعداد آن هرگز تغییر نمی‌کند.
این بدان معنی است که در سیستم PoS هیچ پاداشی وجود ندارد، بنابراین ماینرها کارمزدهای شبکه را کسب می کنند.

به همین دلیل، در سیستم اثبات کار به ماینرها فورجر(Forger) هم می گویند.

چرا اتریوم می خواهد از اثبات سهام استفاده کند؟

جامعه ی توسعه دهندگان اتریوم و خالق آن، ویتالیک بوترین، قصد دارند برای تغییر الگوریتم از اثبات کار به اثبات سهام، یک هاردفورک ارائه دهند.

اما علت این تغییر چیست؟

در یک توافق توزیع شده بر اساس اثبات کار، ماینرها نیاز به انرژی زیادی دارند. با برقی که برای استخراج یک تراکنش بیت کوین استفاده می شود، می توان چند ساعت برق یک خانه را تامین کرد.

و این هزینه های انرژی که با ارزهای سنتی پرداخت می شود ،منجر به فشار ثابت بر ارزش ارزهای دیجیتال است.

اخیر در تحقیقی که توسط کارشناسان حوزه انرژی انجام شده، با همین روند تا سال ۲۰۲۰ میزان برق مصرفی تراکنش های بیت کوین با برق مصرفی مردم دانمارک برابر خواهد شد.
به همین دلیل این روش هم از نظر انرژی و هم از نظر زیست محیطی بسیار کارآمد تر است.

همچنین پاداش ایجاد یک بلاک جدید متفاوت است:در اثبات کار، ماینر ممکن است ارزهای دیجیتالی را که قبلا صاحب آن نبوده است را استخراج کند. معدنچی ممکن است به طور بالقوه هیچ یک از ارزهای دیجیتالی که معدن دارد، داشته باشد.

در اثبات سهام، ماینرها یا همان فورجرها از همان ارزی که مالکش هستند استخراج می کنند.

فورجرها چگونه انتخاب می‌شوند؟

اگر Casper (پروتکل اجماعی یافته اثبات سهام) اجرا شود، به صورت یک استخر استخراج فعالیت می کند. کاربران می توانند به عنوان فورجر به آن بپیوندند. این فرایند از طریق تابع فراخوانی قرارداد Casper و ارسال اتر یا کوینی که روی اتریوم است اجرا می‌شود. هر کسی با هر مقدار اتریومی که دارد می تواند به این شبکه بپیوندد.

پاداش هر اعتبارسنجی حدود ۲ الی ۱۵ درصد از سرمایه برآورد شده است اما هنوز تایید شده نیست.

یک سیستم امن تر؟

هر سیستم کامپیوتری باید از احتمال حملات هکرها در امان باشد،‌مخصوصا اگر این سیستم مرتبط با خدمات پولی باشد.

بنابراین، سوال اصلی این است: آیا اثبات سهام امن تر از اثبات کار است؟

کارشناسان در مورد آن نگران هستند و در میان توسعه دهندگان شک و تردید وجود دارد.

با استفاده از سیستم اثبات کار، با وجود مشکلات فراوان، واقعا امنیت تضمین شده است. در حقیقت، برنامه ریزی حمله به شبکه اثبات کار بسیار گزاف است و برای سرقت کوین ها نیاز به سرمایه ای بیشتر از ارزش کل ارزها است.

در شبکه اثبات سهام، حمله سایبری می تواند بسیار ارزان تر تمام شود و نحوه انجام آن ساده تر است.

برای حل این مسئله، بوترین پروتکل Casper را ایجاد کرد که در آن افراد مشکل ساز حذف می‌شوند.

نتیجه‌گیری

با بهرمندی از اثبت سهام، ماینرها مجبور نیستند از قدرت کامپیوترهای خود استفاده کنند، زیرا تنها عوامل موثر بر شانس آن ها، تعداد کوین هایشان است.

بنابراین مزایای تغییر فرایند از اثبات کار به اثبات سهام :

اول ) ذخیره انرژی

دوم ) یک شبکه امن تر: اگر هکر بخواهد ۵۱٪ از کل سکه ها را خریداری کند، به صورت خودکار و کاملا طبیعی، قیمت سریعا افزایش پیدا می کند و نمی توان این کار را انجام داد.

به این ترتیب، CASPER یک پروتکل سپرده گذاری امن است که به یک سیستم اجماع اقتصادی متکی است. نودها (یا اعتبار سنجان) باید ارزها را به شبکه پرداخت کنند تا بخشی از اجماع در ایجاد بلاک ها باشند. پروتکل Casper نسبت به سرمایه موجود به ماینر یا فورجر پاداش می‌دهد. اگر یک اعتبار سنج،  بلاک “نامعتبر” ایجاد کند، سرمایه اش از دسترسش خارج خواهد شد.



منبع: ارز دیجیتال



مطالب مرتبط:

کلود ماینینگ یا استخراج ابری چیست؟

کلود ماینینگ یا استخراج ابری:

HashFlare

کلود ماینینگ یا استخراج ابری یک روند استخراج ارزهای دیجیتال مانند بیت کوین و لایت کوین است که از راه دور قابل کنترل میباشد و معمولا این سرویس توسط شرکتهای استخراج ابری ارائه میشود. این روش مانینگ (استخراج) به ماینرها (کسانی که در استخراج مشارکت میکنند) اجازه میدهد که بتوانند بدون نیاز به مدیریت و نگهداری سخت افزار به کار استخراج بپردازند. از آنجا که این خدمات توسط شرکتهای استخراج ابری ارائه میشود معمولا همراه با یک هزینه و کارمزد همراه است که توسط شرکت ارائه دهنده سرویس از کاربران دریافت میشود. این هزینه و کارمزد بستگی به نوع سرویس و قوانین شرکت ارائه دهنده دارد.

 انواع کلود ماینینگ یا استخراج ابری:

استخراج ابری به دو نوع ارائه می شود که می تواند به صورت اجاره دستگاهای استخراج فیزیکی و یا به صورت سرورهای مجازی خصوصی باشد و با نصب نرم افزار استخراج بر روی دستگاه صورت گیرد. بجای اجاره سرور اختصاصی برخی از شرکتها خودشان میزبانی سرورها را به عهده میگیرند و اقدام به فروش هش ریت (نرخ هش) Gh/s میکنند که کاربران میتوانند انتخاب کنند که چه میزان هش ریت میخواهند و همچنین میتوانند مشخص کنند که مدت زمان قرارداد آنها چگونه باشد. از دیگر امکانات این سرویسها این میباشد که امکان واگذاری تمام یا بخشی از هش ریت برای کاربران موجود میباشد. بطور مثال کاربری اقدام به خرید ۵۰۰ Gh/s میکند و پس از مدتی تصمیم میگیرد که تمام یا مثلا ۲۰۰ Gh/s را واگذار کند یا اجاره دهد, این کار توسط برخی از شرکتهای ارائه دهنده امکان پذیر میباشد.

شرکتهای ارائه دهنده سرویس کلود ماینینگ یا استخراج ابری:

این سرویس اولین بار توسط شرکت استخراج ابری CEX.IO در اکتبر سال ۲۰۱۳ ارائه شد و خود را به عنوان اولین شرکت ارائه دهنده خدمات کلود ماینینگ یا استخراج ابری معرفی کرد. امروزه شرکتهای بسیار زیادی تاسیس شده اند که این خدمات را ارائه میدهند. از آنجا تجارتهای نوین و تازه تاسیس همواره همراه با عدم شناخت کافی کاربران همراه میباشد, افراد و شرکتهای متقلب سعی در سواستفاده از این خلا اطلاعتی دارند. استخراج ابری ارزهای دیجیتالی نیز از این قائده مستثنا نیست و در مدت کوتاهی پس از اولین معرفی توسط  CEX.IO در ۲۰۱۳ شرکتهای اسکم (کلاهبرداری) مثل قارچ رشد کردند و پولهای هنگفتی را به جیب زدند. به کاربرانی که تمایل به سرمایه گذاری در این زمینه دارند همواره پیشنهاد میشود که با شناخت کامل دست به انتخاب شرکت و سرمایه گذاری برند یا با کسانی که در این زمینه اطلاعات کافی دارند مشورت کنند.

HashFlare




منبع: کوین ایران


مطالب مرتبط:

رمزارز، ارز دیجیتال، ارز رمزپایه، کریپتو کارنسی (cryptocurrency) چیست؟ (قسمت دوم)

در اصطلاح، رمز ارز به ارز های دیجیتال و یا مجازی گفته می شود که به منظور عمل به عنوان یک واسطه در مبادلات طراحی شده اند. در مقاله پیشین با تاریخچه سیستم های مالی و همچنین چگونگی ایجاد بلاکچین آشنا شدیم و دیدیم که رمزارز ها چگونه می توانند معاملات خود را مدیریت کنند.


در این قسمت به موارد استفاده از رمزارز ها در زندگی روزمره می پردازیم:

موارد استفاده از رمزارز ها

1 – خرید کالا

cryptocurrency investment platforms رمزارز (cryptocurrency) چیست؟ (قسمت دوم)

در گذشته، یافتن یک معامله گر که رمزارز را بپذیرد اگر نگوییم غیر ممکن، ولی بسیار سخت بود؛ اما وضعیت امروزه به شکل دیگری کاملا تغییر کرده است.

معامله گر های زیادی اعم از آنلاین و آفلاین وجود دارند که بیت کوین را به عنوان شکلی از  پرداخت پذیرفته اند. آن ها طیفی از خرده فروشان عظیم آنلاین مانند Overstock و Newegg  تا مغازه ها، کافه ها و رستوران های کوچک را شامل می شوند. بیت کوین ها می توانند به منظور پرداخت هزینه هتل ها، پرواز ها، خرید جواهرات و یا نرم افزار ها، قطعات کامپیوتری و حتی مدارج دانشگاهی مورد استفاده قرار گیرند.

سایر ارز های دیجیتال همچون لایتکوین، ریپل، اتریوم و غیره هنوز نتوانسته اند مورد پذیرش گسترده قرار بگیرند. شرایط به مرور بهتر می شود؛ به طوری که طبق گزارش کوین تلگراف، کمپانی اپل به دست ِکم 10 رمزارز متفاوت مجوز داده است تا به عنوان یک فرم عملی و قابل اجرا برای پرداخت در  App Store به کار گرفته شوند.

مطمئنا کاربران رمزارز ها، همواره قادر به مبادله کوین های خود با بیت کوین می باشند. علاوه بر این، کارت هدیه هایی که توسط وب سایت هایی نظیر  Gift Off عرضه می شوند، بیش از 20 رمزارز متفاوت را پذیرا هستند. از طریق این کارت های هدیه، شما می توانید هر چیزی را با یک رمزارز خریداری کنید.

در نهایت، فروشگاه هایی همچون Bitify  و OpenBazaar  وجود دارند که تنها رمزارز ها را می پذیرند.

2 – سرمایه گذاری

بسیاری از مردم بر این باورند که در حال حاضر رمزارز ها داغ ترین فرصت سرمایه گذاری در دسترس  می باشند. در واقع روایت های بسیار زیادی از میلیونر شدن برخی افراد از طریق سرمایه گذاری در بیت کوین وجود دارد. بیت کوین امروز به عنوان سرشناس ترین ارز دیجیتالی محسوب می شود؛ تا آن جا که در سال گذشته هر BTC (واحد) دارای ارزش 800 دلار بوده  و در ماه نوامبر 2017، قیمت هر بیت کوین از 7000 دلار نیز عبور کرد.

به نظر می رسد که اتریوم به عنوان دومین رمزارزِ با بیشترین ارزش، سریع ترین رشد را در میان ارز های دیجیتالی دارا بوده است. از ماه مه سال 2016 تا به امروز، ارزش این رمزارز حداقل 2700 درصد افزایش داشته است. در واقع هنگامی که درباره تمامی رمزارز ها صحبت می کنیم، باید بگوییم که بازار سرمایه آن ها از اواسط سال 2013، بیش از 10000 درصد افزایش را تجربه کرده است.

با این حال لازم به ذکر است که سرمایه گذاری در رمزارز ها امری پر خطر محسوب می شود. نوسانات ارزش بازار رمزارز ها با نوسانات ارزش بازار هیچ دارایی دیگری مشابهت ندارد. به علاوه، این عرصه تا حدی بدون قانونمندی است. همواره این خطر وجود دارد که رمزارز ها در برخی حوزه های قضایی، غیر قانونی اعلام شوند. همچنین به طور بالقوه امکان هک شدن هر کدام از صرافی های رمزارز ها وجود دارد.

دیگر رمز ارز های ممکن برای سرمایه گذاری

what is cryptocurrency رمزارز (cryptocurrency) چیست؟ (قسمت دوم)

در صورتی که شما تصمیم به سرمایه گذاری در زمینه رمزارز ها گرفته اید، مسلما بیت کوین یکی از برترین رمزارز هاست. با این وجود سهم این رمزارز در بازار رمزارز های سال 2017، به طرز چشمگیری از 90 درصد به مقدار 40 درصد این بازار کاهش یافته است. در حال حاضر انتخاب های در دسترس زیادی وجود دارد؛ برخی از این رمزارز ها با تمرکز بر موضوع حفظ حریم خصوصی ایجاد شده اند؛ برخی  نسبت به بیت کوین کمتر باز و غیر متمرکز بوده و برخی دیگر کاملا مشابه آن هستند.

            در حالی که خرید بیت کوین بسیار آسان است (صرافی های متعددی وجود دارد که مبادله بیت کوین را انجام می دهند)، دیگر رمزارز ها به این آسانی قابل دستیابی نیستند. اگرچه این وضعیت رفته رفته توسط صرافی های بزرگی همچون: بایننس (Binance)، Kraken،  BitFinex، BitStamp  در حال بهتر شدن است؛ و برخی از صرافی ها اقدام به فروش لایتکوین، اتریوم، مونرو ، ریپل و سایر ارز ها نموده اند. همچنین چند راه دیگر برای تهیه کوین ها وجود دارد. به عنوان مثال می توان با مبادله رو در رو (حضوری) و یا استفاده از دستگاه های Bitcoin ATM، مبادرت به این کار نمایید.

ذخیره رمزارز ها

            هنگامی که شما رمزارزی را خریداری می کنید، نیازمند راهی برای ذخیره آن نیز خواهید بود. در این راستا کلیه صرافی های بزرگ خدمات کیف پول ارائه می دهند. ضمن آن که ممکن است استفاده از این خدماتِ صرافی ها مناسب به نظر برسد، واقعیت این است که بهترین راه، ذخیره سرمایه در یک کیف پول آفلاین بر روی هارد دیسک شما و یا ذخیره آن بر روی کیف پول های سخت افزاری می باشد. این راه امن ترین گزینه برای ذخیره کوین ها بوده و به شما امکان کنترل کامل دارایی های خود را می دهد.

4 what is cryptocurrency pt2 رمزارز (cryptocurrency) چیست؟ (قسمت دوم)

همانند کلیه سرمایه گذاری های دیگر، شما نیازمند توجه به ارزش بازار و کلیه اخبار مربوط به آن می باشد. در همین رابطه پایگاه Coinmarketcap ، یک راه حل برای اطلاع از قیمت، حجم بازار، گردش و بازار سرمایه اکثر رمزارز های موجود می باشد.

هنگامی که سود یا ضرری متوجه سرمایه گذاری شما در رمزارز ها می گردد، بسته به قوانین محل زندگی شما، ممکن است نیاز باشد آن را در گزارش مالیاتی خود ذکر کنید. از لحاظ مالیاتی، برخورد کشور های مختلف در قبال رمزارز ها بسیار متفاوت است. سرویس درآمد داخلی آمریکا قوانینی وضع کرده است که به موجب آن، رمزارز ها به عنوان دارایی (و نه ارز) مشمول مالیات می گردند، به این معنی که سود و ضرر ناشی از مبادلات بلند مدت رمزارز بر اساس نرخ بهره سرمایه مربوط به هر سرمایه گذار، مشمول مالیات می گردد؛ که این نرخ حداکثر می تواند 15 درصد باشد.

3 – استخراج

what is cryptocurrency رمزارز (cryptocurrency) چیست؟ (قسمت دوم)

استخراج کنندگان از مهم ترین بخش های یک شبکه بوده و در واقع عمل استخراج همانند عمل مبادله، نوعی سرمایه گذاری محسوب می شود. استخراج کننده ها خدمات ثبت اطلاعات (حسابداری) جامعه مربوط به خود را انجام می دهند. آن ها توان محاسباتی خود را برای حل پازل های رمزگذاری شده پیچیده به اشتراک می گذارند؛ که این فعل برای تایید معاملات و ثبت آن ها در یک دفتر کل توزیع عمومی به نام بلاکچین، ضروری می باشد.

یکی از موضوعات جالب در رابطه با استخراج این است که پیچیدگی این پازل ها با توجه به تعداد کاربری که برای حل آن ها در تلاش هستند، افزایش می یابد. بدین ترتیب، با افزایش تعداد استخراج کننده برای رمزارز های محبوب، روند حل پازل های مربوط به آن ها نیز پیچیده تر می شود.

 افراد زیادی توانسته اند از طریق استخراج بیت کوین به ثروت های زیادی دست یابند. در گذشته، شما می توانستید با استفاده از کامپیوتر و یا حتی یک لپ تاپ مناسب، به سود قابل توجهی دست یابید. این روز ها استخراج بیت کوین تنها در صورتی سود دهی دارد که شما قادر به استفاده از سخت افزار های قوی در مقیاس صنعتی باشید؛ که البته این خود هزینه برق مصرفی زیادی را بیشتر از قیمت تمامی تجهیزات مورد نیاز به همراه دارد.

امروزه گفته می شود لایتکوین، دوجکوین و فیدرکوین، مناسب ترین رمزارز ها از نظر مقرون به صرفه بودن برای استخراج گران مبتدی هستند. برای مثال، با استفاده از یک سیستم مناسب برای مصرف عمومی، بر اساس ارزش فعلی لایتکوین، ممکن است روزانه چیزی معادل 50 سنت تا 10 دلار به دست آورید.

اما استخراج کنندگان چگونه به سود می رسند؟

هرچه مقدار توان محاسباتی که برای استخراج به کار می برند بیشتر باشد، شانس آن ها برای حل پازل های رمزنگاری شده بیشتر می شود. هنگامی که یک استخراج کننده موفق به حل یک پازل رمزنگاری شده می شود، یک پاداش به همراه هزینه معاملات را دریافت می کند.

what is cryptocurrency رمزارز (cryptocurrency) چیست؟ (قسمت دوم)

پاداش استخراج

به مرور با جذاب تر شدن رمزارز ها برای مردم، استخراج آن ها سخت تر شده و مقدار کوین هایی که به عنوان پاداش دریافت می شود، کاهش می یابد. برای مثال، هنگامی که برای اولین بار بیت کوین خلق شد، پاداش استخراج موفقیت آمیز آن 50 بیت کوین بود؛ و این در حالی است که این پاداش در حال حاضر معادل 12.5 بیت کوین است. دلیل این موضوع این است که شبکه بیت کوین طوری طراحی شده که تنها 21 میلیون بیت کوین می تواند تولید و در گردش قرار بگیرد.

تا نوامبر 2017، تقریبا 17 میلیون بیت کوین استخراج و توزیع شده است. در حالی که پاداش استخراج به مرور کمتر و کمتر شده، هر بیت کوین استخراج شده، نسبت به گذشته با ارزش تر گشته است.

مقررات استخراج رمزارز ها

 همه این عوامل باعث می شود که استخراج رمزارز ها به یک مسابقه رقابتی تبدیل شود که به نفع متقاضیان اولیه است. در هر حال، با توجه مکان زندگی شما، سود حاصل از استخراج می تواند به قوانین مالیاتی و مقررات انتقال پول بستگی داشته باشد.

در ایالات متحده آمریکا، FinCEN یک راهنما را منتشر کرده است که بر اساس آن ممکن است استخراج رمزارز ها و مبادله آن ها با ارز های رایج، مشمول مقررات انتقال پول گردد. این بدان معنی است که شاید نیاز باشد استخراج کنندگان بر طبق قوانین و مقررات خاصی نسبت به این دسته از فعالیت ها عمل کنند.

4- پرداخت

اگر شما به دنبال ایجاد یک کسب و کار جدید و جذب مشتریان بالقوه هستید، پذیرش بیت کوین به عنوان یک روش پرداخت می تواند راه حل مناسبی برای شما باشد. علاقه به رمزارز ها، هیچگاه در بالاترین حالت خود قرار نداشته و همواره در حال افزایش بوده است. همراه با روند رو به رشد علاقه نسبت به رمزارز ها، تعداد دستگاه های crypto-ATMs در سراسر جهان نیز رو به ازدیاد است. وبگاه Coin ATM Radar، اخیرا فهرست 1800 دستگاه  ATM در 58 کشور را تهیه کرده است.

پیش از هر چیز، لازم است مشتریان شما از این که رمزارز ها مورد پذیرش شما هستند، مطلع شوند. این کار می تواند به سادگی توسط نصب یک اطلاعیه آگاه کننده در کنار محل پرداخت صورت بگیرد. سپس پرداخت می تواند از طریق پایانه های سخت افزاری، لمس صفحه نرم افزاری و آدرس کیف پول از طریق کد های QR صورت گیرد.

سرویس های مختلفی وجود دارد که می توانید آنها را برای قبول پرداخت با رمزارز ها استفاده کنید. برای مثال، CoinPayments  در حال حاضر بیش از 75 ارز دیجیتالی متفاوت را پذیرا بوده و 0.5 درصد از هر معامله را به عنوان حق کمیسیون دریافت می کند. دیگر سرویس های محبوب نظیر Cryptonator، CoinGate ، BitPay، وجود دارند که تنها بیت کوین را می پذیرند.

مالیات بر رمزارز های دریافت شده

what is cryptocurrency رمزارز (cryptocurrency) چیست؟ (قسمت دوم)

در آمریکا، بیت کوین و سایر رمزارز ها به عنوان ارز های مجازی قابل تبدیل شناخته می شوند؛ که به این معنی است که پذیرش آن ها به عنوان یک شکل از پرداخت، کاملا با پذیرش پول نقد، طلا و کارت های هدیه یکسان تلقی می شود.

برای اهداف مالیاتی، کسب و کار های ایالات متحده امریکا که رمز ارز ها را می پذیرند، نیازمند ثبت یک مرجع فروش(دفترچه ثبت)، میزان دریافت هر ارز خاص و تاریخ تراکنش می باشند. اگر مجبور به پرداخت مالیات فروش باشند، مبلغ آن بر اساس میانگین نرخ ارز در زمان فروش محاسبه می شود.


منبع: کوین ایران

مطالب مرتبط:

بنیاد اتریوم و ویتالیک بوترین به جنگ Antminer E3 و شرکت Bitmain و ASIC هایش نمی روند!

Vitalik Buterin

در جهت غیرفعال سازی تراشه‌های ASIC استخراج اتریوم، هیچگونه فورکی اجرا نخواهد شد.

طبق گزارشی که چند روز پیش منتشر شد، غول سازنده دستگاه های استخراج Bitmain، دستگاه جدید استخراج ارزهای دیجیتال با نام Antminer E3 را به بازار عرضه کرده است.

ویتالیک بوترین برای مبارزه با ASICهای اتریوم، هیچگونه تغییری در شبکه اعمال نخواهد کرد.

برخلاف ویتالیک بوترین، توسعه دهندگان مونرو، با بروزرسانی قوانین سیستم مونرو به طور کامل از فعالیت این تراشه ها جلوگیری خواهند کرد.

روز جمعه در نشست دو هفته ای توسعه دهندگان، ویتالیک بوترین در واکنش به محصول جدید شرکت Bitmain نظر خود را بیان کرد.

استخراج کننده (Antminer E3) جنجال به پا کرده و پیرامون آن بحث هایی مطرح شده است. هفته پیش بسیاری از توسعه دهندگان اتریوم موافقت خود را با ارائه یک هاردفورک برای جلوگیری از استخراج با دستگاه‌های ASIC اعلام کردند.

در این نشست، یکی از توسعه دهندگان اصلی اتریوم به نام پایپر مریام، طی صحبت های خود با بیان جزئیات، یک پیشنهاد فنی مبنی بر این موضوع را ارائه کرد که چطور کارت های گرافیک می توانند ضمن دستیابی به هدف مذکور، به عنوان مکانیسم اصلی استخراج باقی بمانند.

اما هم چنان پیشنهاد بوترین این است که ظاهرا مشکل حاضر ارزش این همه هماهنگی را ندارد و در واقع اعمال چنین تغییری به آن نمی ارزد:

راضی کردن همه به بروزرسانی احتمالا تا حدی پر هرج و مرج بوده و باعث می شود از اهداف مهم تر منحرف شویم. پس در حال حاضر من به شخصه قصد عمل به اقدام خاصی را ندارم.

مریام در راستای کاهش اثربخشی تراشه های ASIC، برای ارائه یک کد تلاش کرده است. او تاکید می کند که پیشنهاد فعلی یک راه حل کوتاه مدت است و به طور نامحدود در برابر ASIC ها از شبکه محافظت نخواهد کرد. به گفته او در عوض، پیشنهاد فعلی به سادگی «برای غلبه بر سخت افزار موجود» کارساز است.

بوترین در پاسخ مخالفت خود را اعلام کرده و می گوید که هیچ یک از این اقدامات الزامی نیستند و ممکن است منابع را از مسیر تغییرات برنامه ریزی شده ای که می توانند استخراج مبتنی بر سخت افزار را به طور کامل از بین ببرند، دور کند.

همچنین، در جریان نشست مذکور نشانه هایی از تغییر استخراج اتریوم وجود داشت. هادسون جیمسون در مقام مدیر انجمن می گوید که از ماه می این کد شاهد یک فرایند تایید هویت رسمی خواهد بود که پیش بینی می شود ۵ ماه طول بکشد.

البته جیمسون گفته است که اگر جامعه اتریوم هم چنان طرفدار اجرای یک فورک باشد، می تواند بدون توجه به توسعه دهندگان اصلی به تلاش خود ادامه دهد:

اگر جامعه اتریوم حقیقتا خواستار اجرای یک فورک باشد، و دلیل خوبی برای این کار داشته باشد، قطعا می توانیم این کار را انجام بدهیم. اما فعلا اینطور که پیداست توسعه دهندگان اصلی با یکدیگر اختلاف نظر دارند و کاری از پیش نمی رود.

همچنین بوترین در این جلسه، برای اولین بار موضوع پیشنهاد اخیر خود را برای معرفی محدودیت تولید اتر اعلام کرد. به گفته ویتالیک بوترین کماکان این پیشنهاد در انتظار تایید بوده، و می تواند یا در آپدیت بعدی شبکه یا در کنار کاسپر معرفی شود.


منبع: coindesk

منبع ترجمه پارسی: ارز دیجیتال


مطالب مرتبط:

درباره ما

با ظهور نام ساتوشی ناکاموتو به واسطه مقاله ای که در سال 2008 منتشر و در آن خبر از ساخت پروتکلی رمزنگاری شده در جهت ساخت و راه اندازی یک ارز دیجیتال به اسم بیت کوین بر بستر فناوری به نام بلاکچین داده شد، انقلاب بلاکچین و ارزهای دیجیتال شروع گردید. پس از آن در سال ۲۰۰۹ بیت کوین شروع به کار کرد. در آن زمان این پروتکل ناشناخته و عجیب، مورد انتقاد قرار گرفت و منتقدان منتظر شکست آن بودند. ارزی که با قیمت حدود ۰٫۱ دلار عرضه شده بود، تا کنون نوسانات بیشماری را پشت سر نهاده بطوریکه تا قیمت 20000 دلار در سال 2017 نیز رسید. از آن زمان تا کنون ارزهای دیجیتال و فناوری بلاک چین گسترش یافته و روزانه افراد بیشتری با این فناوری که کاربردهای دیگرش را در مسائلی مانند مدیریت، انتخابات، صنعت بیمه، بانکداری و... شاهد هستیم، آشنا می شوند. بیت کوین یک ارز دیجیتال یا کریپتو کارنسی و حاصل فناوری بلاکچین است و با گذر زمان رقبای قدرتمندی مانند اتریوم، لایت کوین، ریپل، بایننس کوین، بیت کوین کش و … در کنارن آن پای به عرصه جامعه کریپتوکارنسی ها نهاده اند و همچنان روزانه ارزهای دیجیتال جدیدی وارد این عرصه می گردند. سال ۲۰۱۷ را می‌توان به عنوان سال انفجار ارزهای دیجیتال و بلاک چین در نظر گرفت. در این سال گرایش مردم به ارزهای دیجیتال و فناوری های مبتنی بر بلاک چین به شدت افزایش یافت و آگاهی عمومی در این حوزه بالا رفت. رسانه خبری فارسی زبان www.P24.Link در حوزه رمزارز ها، فناوری های غیرمتمرکز و پلتفرم های مرتبط با بلاکچین با ایجاد محیطی پژوهشی و آموزشی در راستای آگاهی رسانی صحیح و استفاده از فناوری بلاکچین برای جامعه مخاطب فارسی زبان و همچنین کمک به گسترش اکوسیستم رمزارز و بلاکچین فعالیت می نماید. با ما همراه شوید...